Geç de olsa izledim. Yazacağım yazı spoiler içerebilir. Aman diyim. İzlemeyenler sadece ilk paragrafı okusun, sonrası için garanti vermiyorum.

Hikayemiz basit bir şekilde bir erkeğin bir kızı sevmesi, kızın erkeğimizi sevmemesi ama gene de yanında tutmak istemesi. Gördüğünüz gibi gayet olağan, günlük bir olayı filme konu etmişler. Konuyu işlemeyi de başarmışlar bence. Arada biraz sıkıldım diyebilirim belki ama güldüğüm eğlendiğim yerlerde oldu. Başarılı bir filmdi bence izlenebilir. 7.1/10 veriyorum. Soundtrack’i ise oldukça iyi.

Buradan sonrası muhtemelen bol spoilerlı-spoilerlı nedir-. Aklımda kalan yerleri ve buralar hakkında kendimce yorumları yazıyorum buradan itibaren.

İlk olarak şunu söylemek istiyorum. Filmin başında çok sıradan da olsa aşık olmanın kademelerini çok güzel sergilemişler. Onu insanüstü bir varlık olarak görüyor, söylediklerinden ve hareketlerinden saçmasapan anlamlar çıkartıyor ve en önemlisi ise “hiç şansım yok, bana bakmayacak bile” gibisinden ümitsizliğe kapılıyor. Bu kadar net ve basit anlattıkları için teşekkür ediyorum.

İkinci olarak aklımda kalan şey, bu tom’un arkadaşlarının aşkı falan tanımladıkları kısım. Ordaki grunge tipli arkadaşı hayalindeki kadını anlatıyor. Daha sonra ise “Robin hayalimdeki kadından bile daha iyi” diyor. Bunu söyleyebiliyor gerçekten. Ayrıca şunu da ekliyor: “En azından o gerçek”. Vaooov.

Şimdi ise kızın hal ve hareketlerine gelmek istiyorum. Allah belanı versin. Şimdi belki birileri “ama kız en başından beri erkek arkadaş istemediğini söylüyorrrr” diyebilir. Beni ilgilendirmez efendim. Karşısındakinin kendine neler hissettiğinin farkında değil mi? Madem çok biliyordu, hiç öyle takılmasaydı da, geri adım atsaydı. Kendi mutluluğu ve tatmini için o çocuğa böyle davranmak da neyin nesi? Ayıp ulan. Çocuk “bence biz çiftiz” dediğinde, çocuğun o hallerine rağmen çocuktan uzaklaşacak cesareti bulamıyor kendisinde. İnsan bu kadar bencil olmamalı.

Konuyu değiştirmiyorum ama yeni paragraf açıyorum okunabilirlik açısından-bunu sürekli yapıcam-. Direk olarak düğün sahnesine gelmek istiyorum. İnsan insana yapmaz bunu arkadaş. Karşındakinin sana olan hislerini bile bile bunu yapman duygu istismarından başka bir şey değildir. “Expectations-Reality” karşılaştırması bu açıdan çok hoş olmuş. Gerçekten o düğünden sonra başka bir şey beklemek saçma olurdu. Saçma olurdu çünkü kız çocuğun neler hissettiğini biliyor. Ah sinirlendim.

Filmin başlarında gösterilen ayrılma sahnesini hatırlayınız. “Tom dont go, you are still my best friend!”. Direk argo olaraktan “sana bir, best friend’ine iki” demek istiyorum. “Senin beni sevdiğini biliyorum, fakat sana arkadaş olarak ihtiyacım var o yüzden hissettiğin şeylere ihtiyacım var, yanımda kal lütfen.” Oldu canım. Ha bir de, evlenmişsin, çoluğa çocuğa karışcaksın gene de gelip o adamın elini tutuyorsun ya, sana diyecek lafım yok.

Son olarak da diyorum ki “karaoke”ye gittiğinizde unutmayın ki yapılan hareketler, söylenen şarkılar, atılan bakışlar, jestler falan her bir şey yalan. Anlık gazlar ve ortamın sıcaklığıyla yapılmış şeyler. İnanmayın bunlara.

Hoşçakalın.